تبلیغات
دلــخـــــون - گوش جان بر پند دلخون

     

سحرگاهان شد و دیده ز هـم بُگشودم              

                                                                          بیخود از خود که چرا پیرتر از خـود بودم

         

     یا خدا جان تو به من گوی همانـا به کجـا              

                                                                          طالعم سازم ، کنـم تقدیر خود را جا بجـا


     بگفتش در اسارت ، نَرَهی  از بند گردون          

                                                                        گوش جـان گیـرد دلت بر پنـد دلخـون


     تـا تن از تن نگشـایی دل بِسامان نشود          

                                                                        تن بی جان که چو  یکباره به درمان نشود


     فتح بابَش نشود آنکه به خود در بسـته            

                                                                       به مرادش نرسـد آنکه زِ غـم بِنشـسته


     لیک باید که سراپا شـد و مَغـموم نبود           

                                                                      دل به دریـا زد انـدر غـمِ مخـتوم نبـود


     مرد آنست که عاقل چو دلیـرانِ کبیـر              

                                                                         پند گیرد ز شکسـتن ، نهراسد چون شیر


     به خود آنگاه تلنگر ، که کجا رفته ای آخِر         

                                                                      صبح امید سحر شد ، تو چه اِستاده ای آخِر


     رخت غم از تن دَریدم ، آن کژی را  راستم        

                                                                     عزم خود بر تن کشیدم ، هان زِ جا برخاستم


     درد من سَر شُدش آنروز به درمان دعا       

                                                                        پنـد دلخون دست من داد به دامـان خدا

 



تاریخ : پنجشنبه 29 خرداد 1393 | 07:27 ب.ظ | نویسنده : محـســنـــ... | نظرات

.: Blog Templates By : MihanTemp.com :.